English

  Hoofdpagina
  Het land Malawi
  Vrijwilligers gezocht 
  Nieuwsbrieven 
 
   Toekomst voor een kind
   Likoma
     Samalani weeshuis
     Madalitso
     Kondwani
     St Peters Hospital
  Projecten vasteland
     Mackenzie School (tot 2009)
     Baptist Clinic (tot 2009)
 
  Reisverslag 032017 Rita
  Reisverslag 042016 Rita
  Reisverslag 042015 Rita
  Reisverslag 092012 Nicole 
  Reisverslag 092012 Lien 
  Reisverslag 092012 Chris 
 
  Reisverslag 092011 
  Reisverslag 062011 
  Reisverslag 112010 
  Reisverslag 102009
  Reisverslag 072009
  Reisverslag 062009
  Reisverslag 032009
  Reisverslag 112008
  Reisverslag 052008
  Reisverslag 032008
  Reisverslag 112007
       Kanaal 50 - Film1 
       Kanaal 50 - Film2 
  Reisverslag 042007
  Reisverslag 092006
  Reisverslag 052006
  Reisverslag 092005
  Reisverslag 072005
  Reisverslag 042005
  Reisverslag 112004
 
  Uw ervaringen
  Voorbije Activiteiten
 





 

Frank en Rita waren op Likoma Island (Malawi)  - maart 2017
Op donderdag2 maart 2017 vertrokken wij vol goede moed en vol verwachtingen van een blij weerzien voor een maand naar “onze kindjes”. Geladen met vier zware valiezen, handbagage, laptop en fototoestel checkten we in op Brussels Airport. De Boeing 787 van Ethiopian Airlines bracht ons uren later veilig op de luchthaven van Addis Ababa (Ethiopië), waar we een drietal uurtjes moesten wachten om op een ander vliegtuig te stappen voor de vlucht naar Lilongwe (Malawi).
Toen de Boeing 737 daar landde, stond Jerson ons al op te wachten. Het weerzien was hartelijk en we zijn telkens blij als we deze vriendelijke man zien, want hij helpt ons om vlot door de pascontroles te komen, om de visums aan te vragen en onze vele euro’s die we meehebben om te ruilen tegen de plaatselijke Kwatcha’s. Er wachtte ons echter een teleurstelling…. onze bagage was niet meegekomen. Jerson stelde voor om een overnachting te boeken in de buurt van de luchthaven en hopen dat de volgende dag de koffers zouden meekomen met de vlucht van uit Addis Ababa. De opluchting was groot toen we inderdaad onze valiezen op de band zagen liggen. Maar omdat we pas onze spullen hadden tegen zaterdagnamiddag, misten we de Ilala (boot) die ons naar het eiland zou brengen. Daardoor waren we genoodzaakt om het weekend op het vasteland te blijven omdat de volgende boot pas de nacht van maandag op dinsdag zou afvaren. We werden met de taxi naar Nkhata Bay gebracht, een havenstad ongeveer 400km verder. Daar wachtte John, onze Projectcoördinator op ons.  Na dat we onze bagage veilig op onze kamer in de Ilala Bay Lodge geplaatst hadden voor het komend weekend, nam John zijn taak op en bleef aan onze zijde. Hij heeft ons gedurende drie dagen mooie plekjes van Nkhata Bay laten zien… véél mooier dan de grauwe strook aan de ingestorte steiger in het haventje.
Toch waren we blij dat we maandagnamiddag aan boord van de Ilala konden gaan. Om onze koffers veilig te bewaren, huurden we een kajuit. Daar konden we ons gedurende de lange nacht even op onze bedden leggen, zodat we toch een beetje uitgerust aan wal van Likoma Island konden gaan.
We werden wakker toen de Ilala aankwam bij Chizumulu Island en lachten naar elkaar: “Oef… we zijn er bijna.” Even later zagen wij Jalo, de aanleghaven van de Ilala op Likoma Island. Al van ver merkten wij bekenden op, die stonden te zwaaien en kwam Lucky aanvaren met een klein bootje om onze zware valiezen op te pikken en naar Mbamba te brengen. Wij zelf namen plaats in een ander bootje om ons naar het strandje van Jalo te laten brengen om van daar te voet naar “huis” in Mbama te gaan. Gelukkig was het daar redelijk rustig en onze huishoudster, Neema, kreeg van John de opdracht om ongeduldige bezoekers op afstand te houden, zodat we even konden bekomen van onze lange trip. Het voelde zalig “thuiskomen” aan. Even na de middag kwam John terug om de werkzaamheden voor de eerstvolgende dag te regelen.

Het belangrijkste dat we eerst moesten doen was zorgen dat de kinderen in de kleuterschooltjes eten hadden voor de volgende maanden. Samen met John zochten we de plaatselijke kraampjes op en kochten er maïs, suiker en zout. Ook het hout en lucifers voor de grote vuren om de porridge klaar te maken was nodig. Ten slotte mocht de groene zeep om alles daarna schoon te maken mocht niet vergeten worden.

De eerste jongen die we super gelukkig konden maken was Joseph… hij kreeg van ons de voetbaluitrusting voor zijn ganse team. De T-shirts en shorts waren geschonken door de voetbalploeg van onze eigen gemeente. Bedankt F.C. Eksaarde voor jullie steun… jullie kunnen niet geloven hoe blij de jongens hier zijn!
Omdat het nog regenseizoen was, konden we nog rekenen op fikse regenbuien, die vergezeld waren van donder en bliksem. Het voordeel hieraan is dat het dan even afkoelt en dat die regen broodnodig is voor de groei van de maïs die hier van levensbelang is. Gelukkig viel de regen ’s nachts.

Op woensdag begonnen we met de werkzaamheden: de waterrekeningen van de schooltjes en het huisje betalen, de meegebrachte kledij een beetje sorteren en de bakker Phillip in Jalo het beloofde broodbakboek afgegeven. Die man was zo gelukkig dat hij dan ook op zijn manier ons gelukkig probeerde te maken. Dank je wel Phillip!

De hoofdmoot van het meegebrachte geld moet verdeeld worden aan de opvoeders van de kindjes die gesponsord worden door onze Belgische mensen. In de meeste gevallen zijn dat de mama’s en ook dikwijls de gogo’s (oma’s), omdat de mama gestorven is…
Samen met John, onze coördinator, die op dit moment onmisbaar is, gaan we naar de schooltjes, die verspreid liggen over het eiland. Een paar dag ervoor zijn we al eens op bezoek geweest met de lijsten van de kindjes en spreken dan af met de headmasters wanneer we komen. De schoolhoofden hebben dan de tijd om de mensen te verwittigen wanneer het zal gebeuren. Bij onze aankomst op de schooltjes, zitten ze dan al te wachten in de schaduw van een Baobabtree en gaan dan in een rijtje staan om op beurt hun Kwatcha’s te ontvangen. Als ze het geld ontvangen hebben, vragen we om hun handtekening (naam) in het boek te zetten. Hier zien we dat sommige vrouwen zelfs hun eigen naam niet kunnen schrijven.

Deze dames hebben we uitgenodigd om op een voormiddag naar ons huisje te komen om er te leren hun naam te schrijven. Een aantal heeft daar gevolg aan gegeven en waren héél fier toen ze na een tijdje zelf hun naam ( zonder overschrijven) konden schrijven. Deze knapperds kregen dan hun pen en een klein schriftje mee om alle dagen te oefenen. Ook dat geeft een zalig gevoel… iets voor de bevolking betekenen…
Tijdens ons verblijf was er ook een constante… na schooltijd kwamen de meisjes om de “Dolly’s” vragen en dan gaven wij hen de zak met poppen en kleedjes mee en de jongens kwamen achter de “football”. Wij wilden wel dat ze elke avond het meegekregen speelgoed terug brachten naar het huisje. Dit gebeurde zéér trouw, tot het kleinste poppenschoentje toe. Zo konden ze elke dag terug spelen.

De grotere meisjes vroegen achter een haakpen en wol en we deelden zolang we hadden en van mij kregen ze dan een knot wil, die ik in een plaatselijk winkeltje kocht. Een aantal van hen kwamen fier hun eigengemaakt tasje tonen, dit pimpte ik dan wat op en fier en stralend vroegen ze dan een ‘picture’ van hen te nemen.

Zo is het leuk werken….
  
Tussendoor bezochten wij ook kinderen in hun thuissituatie. Het waren dan de kindjes, waarvan de Belgische sponsorouders een geschenkje of extra geld meegegeven hadden. Die stralende snuitjes bij het openmaken van hun pakje en het geluk van de moeders die dat extraatje ontvangen, daar krijgt een mens een warm hart van. Er zijn ook persoonlijke vrienden of familie die an bij onze terugkeer willen weten hoe het met “hun” kindje gaat en het is dan fijn om de foto’s te tonen en hen te vertellen dat de kindjes het goed doen.
  
Daniël Makomela                                                 Boston Nkhoma en zijn familie
De ontmoeting van de kleine Yoranda, het meisje dat vorig jaar haar mama verloor na een noodlottige keizersnede en die door haar papa “als niet interessant” werd afgedaan, deed deugd. De schat wordt nu opgavangen door haar grootmoeder, maar zal haar eigen mama nooit kennen. Het kindje werd direct na onze terugkeer in België gesponsord door een vriendin van ons, die nu héél goed voor Yoranda zorgt. Onze eigen adoptiedochtertjes stonden natuurlijk ook op het lijstje. Astrid is een flinke meid van 4 jaar geworden en spontaan komt ze naar ons toe omdat ze ons begint te kennen en niet meer bang is van die grote blanke man… Jammer genoeg kregen we onze Suzan niet te zien. Het meisje ligt in het ziekenhuis op het vasteland met een mysterieuze huidaandoening. Wij hopen dat ze spoedig betert en dat we ze volgend jaar weer mogen omarmen.
  
“onze” Astrid - 4 jaar         kleine Yoranda - 1 jaar  
Ook de gewone werkjes en herstellingen moesten gedaan worden, zoals de gebroken ruiten van Kondwani School herstellen, het poortje aan het Projecthuisje verhogen voor Neema, sanitaire toestellen repareren… Dat waren zaken waar Frank zich mee bezighield, terwijl ik wat kledij herstelde en administratieve zaken regelde. Met pareltjes die ik nog van vorig jaar overgehouden had, maakte ik kransjes en armbandjes, die ik dan ook weer uitdeelde. Frank hielp ook Lucky - een jonge man die aan zijn toekomst wil werken - aan de uitbreiding van zijn winkeltje.
 
Als ik de uitgerekend had hoeveel Kwatcha’s er nog restten, besloten Frank en ik, in samenspraak met John en onze voorzitster José in België om een vijftigtal héél armen, ouderen en gehandicapten een extra bedrag te geven, zodat ze weer wat eten konden kopen. Dit is beter dan voedselpakketten te delen, dan moeten de mensen die van ver komen, niet terug met die zware pakketten. Met John, die bijna de hele bevolking op Likoma kent, trokken we rond. Dan pas zagen we wat echte armoede en ellende is. Ondertussen droeg ik een gevulde rugzak met kinderkledij, die we dan ook aan de juiste mensen gaven. Het zijn niet diegenen die rond ons huisje wonen die dit het meeste kunnen gebruiken, het zijn zij die op verre afstand wonen en niet kunnen komen om steeds te vragen.
 
Een maand vliegt zó voorbij en voor je het weet is de vertrekdatum in zicht. Nog een paar rekeningen vereffenen en zorgen dat de schooltjes verder kunnen met materiaal voor eten en lesgeven. We geven nog een paar van onze eigen spulletjes en kledij weg en kopen dat weer andere zaken, zoals de groene zeep die ze voor alles gebruiken en een spuitbus tegen de kakkerlakken. Deze zaken zijn honderd maal degelijker en doeltreffender dan de luxeartikelen bij ons.

Wij nemen uitgebreid afscheid van onze vrienden op het eiland, omarmen John, Mattiya en Neema en moeten dan weer in het kleine vliegtuigje stappen om de lange weg terug aan te vatten. Wij zijn een beetje moe, maar zo gelukkig en warm in ons hart… wij hebben weer wat kunnen doen en betekenen voor de mensen van “The sweet Island”

Wij danken iedereen, en in het bijzonder familie en vrienden, die ons steunden en hielpen met kledij, materiaal en euro’s, om dit door te geven aan de bevolking, waarvan de chef van het eiland zegt, dat ze ons broodnodig hebben.

Bye Likoma, we love you so…. we will meet next year… we wish you all the best!!!  
 
 
 

 

 

 Website best te bekijken op resolutie 1024 x 768
VZW Project Malawi
- Neerbroek 36  - 2070 Zwijndrecht
Rekeningnr: KBC 733-0237697-77  - IBAN: BE80 7330 2376 9777 - BIC: KREDBEBB -
© Copyright 2007